Czas na zmiany

Po czwartej kolejnej porażce w rozgrywkach kibice Górnika domagali się zmian. Większość żądała głowy trenera. I rzeczywiście do zmian zaczęło w klubie dochodzić, ale to nie trenerowi Chlebdzie podziękowano, a dwóm podkoszowym - Danielowi Iwańskiemu i Łukaszowi Grzywie.

Długa przerwa w rozgrywkach dała działaczom do myślenia. Sprawowana funkcja nakazała prezesowi Murzaczowi spojrzeć w zakamarki pamięci, przywoływać cztery porażki w celu analizy tego, co było złe. Pozostaje współczuć prezesowi, bo nikt z nas chyba nie chciałby wyciągać starych, wciąż mokrych od kibicowskich łez, kartek z górniczego kalendarza

Gigantyczny Grzywa wrócił do Górnika po roku. Wcześniej w I lidze oglądaliśmy jego problemy z motoryką, atletyzmem, kłopoty zdrowotne i te czysto sportowe, gdy nie potrafił umieścić piłki w koszu. Gdy powrócił już do grającego w peryferyjnej lidze Górnika wierzyliśmy, że na tak niskim poziomie rozgrywek będzie jednym z liderów zespołu. Cóż.... liderem nie został, a jego wszelkie problemy wcale nie zostały zamiecione pod trzecioligowy dywan. Wśród kibiców krążyły plotki, że Łukasz nie dokręca kończyn, brakuje na smary do nich itd. Do dziś nie wiem, czy żarty wynikały z sympatii do Grzywy, czy... wręcz przeciwnie. Ja się z tych historii śmiałem, z czystej sympatii do już byłego środkowego biało-niebieskich.

"Iwana" dokoptowano razem z całą ferajną z dawnego KK Wałbrzych. To,co go odróżniało od reszty byłych graczy KK to mniejsze związki z Wałbrzychem, a większe z Jaworem. Na boisku wyróżniał się bardziej długimi getrami i łysiną niż spektakularnymi zagraniami. W zeszłym roku dał się nam we znaki w derbach, gdy jego 24 punkty kazały nam zapomnieć o zwycięstwie.

W tym sezonie obaj panowie zagrali po jednym dobrym meczu: Grzywa miał 15 pkt w Kątach Wrocławskich, "Iwan" 15 z Siechnicami u siebie. Poza tym bez szału - z resztą jak cały zespół. Dziś pozostaje nam się zastanawiać dlaczego w Górniku ich już nie zobaczymy i jak bardzo na ich zwolnieniu zaważył fakt pochodzenia z miasta innego niż Wałbrzych. Działacze (a konkretnie prezes) postanowili trzymać się opcji lokalnej i stawiać na synów naszej ziemi.

Jak teraz wyglądamy kadrowo pod koszem? Nie jest wesoło. Kapitan Stochmiałek. Młody Fedoruk. Kontuzjowany od zawsze od dłuższego czasu Adranowicz. Wielkiego wyboru nie ma i czas pokaże jak to wszystko będzie wyglądać.

Tymczasem Kuba Kołodziej wraca do treningów. Kuba to wg. mnie brakujący element górniczej układanki: ruchliwy obrońca, bardzo dobry rzut z dystansu, półdystansu, dobra motoryka - takiego go pamiętamy z KK Wałbrzych i takiego pragniemy go ujrzeć ponownie. 

Czekamy co się jeszcze wydarzy. Jak to mówią: sytuacja jest dynamiczna. Do 15 listopada, czyli meczu na wyjeździe z Zastalem Zielona Góra pozostało trochę czasu.

Poturniejowe spostrzeżenia

Z racji że jest dość późno, a ja muszę jutro wcześnie wstać postaram się nie rozpisywać w poniższych spostrzeżeniach dotyczących biało-niebieskich u progu nowego sezonu. Startujemy już 7.10 meczem ze Śląskiem II, a tymczasem zgarniamy największy z mydlanych pucharów (tak wyglądały z perspektywy trybun) w turnieju o puchar STAM-Stalu. Górnicy ograli drugoligowców z Kłodzka i Jeleniej Góry.

Oto moje spostrzeżenia na chybcika:

Jak gwiazda kina w amatorskiej produkcji - dobrze wiemy, że nasi trzecioligowcy nie utrzymują się jedynie z gry w koszykówkę. Gdy do tej grupy pasjonatów/hobbystów dołączy człowiek, który żył wyłącznie z gry w basket widzimy pewne różnice. Ba, nawet Ray Charles dostrzegłby różnice na własne oczy. Chodzi oczywiście o Sławka Buczyniaka, który reprezentuje niejako inną czasoprzestrzeń w wałbrzyskiej koszykówce. To trochę tak jak gwiazdor kina decyduje się wesprzeć licealistów przez wystąpienie w szkolnej inscenizacji jasełek. Po prostu nie ta miara na te umiejętności. Na poziomie III-ligowym widywaliśmy już nawet Adriana Stochmiałka w roli niemal profesora. Strach pomyśleć, co na prowincji polskiej koszykówki wyczyniać będzie Buczyniak.

Wielki powrót - Łukasz Grzywa pozostaje obiektem kibicowskich docinek, ale wszyscy fani zgodnie twierdzą, że żartują z sympatii do naszego środkowego. Pomimo tego, że dość zaspany i rozczochrany jako ostatni pojawił się na hali, miał oślepiające przebłyski formy. Wsad, potem ze trzy bloki, wykańczanie akcji spod kosza - takiej postawy oczekujemy od niego w sezonie. Oczywiście Grzywa parę piłek stracił, do tego bardzo wolno/wolno wracał do obrony. Jego powrót na boisko był jednak naprawdę wielki. W końcu Łukasz mierzy 210 cm, a parę podań nie uchwycił, bo koledzy wciąż nie wiedzą, że on jest po prostu... WIELKI.

Ciasnota - w grze w sumie ujrzeliśmy aż 17 biało-niebieskich. Zagrało nawet trio z Żar, pomimo tego że dwójka z dopiero co sprowadzonych zawodników będzie występować raczej jedynie w rozgrywkach juniorskich. Dziwi też pojawienie się na boisku naszego wychowanka, 17-letniego Marcina Ciurusia, który na swojej pozycji rozgrywającego, by znaleźć miejsce w rotacji, ma najwięcej cielsk do przepchnięcia. Pomimo tego, niezrażony, zaprezentował się całkiem nieźle, co kiwaniem głową potwierdził sam trener Chlebda. Jeżeli do tej 17-stki dołożę kontuzjowanych Adranowicza i Kołodzieja, to czuję, że zaczyna mnie boleć głowa.

Chaos - nie chodzi o grę wałbrzyszan, a o swoisty "klimat" sparingów. Koszulki z różnych parafii/okresów w historii klubu, figlarna tablica świetlna, garstka kibiców, grobowa cisza na hali, brak prezentacji - za to wszystko (nie)kochamy sparingi.

Hubert na głębokiej wodzie - Hubert Murzacz dostał dziś duży kredyt zaufania od naszego szkoleniowca, grając najdłużej z młodych zawodników. W poprzednim sezonie Murzacz był drugim strzelcem Górnika, zaraz za Stochmiałkiem. Rywale drugoligowi to jednak nie przelewki, o czym nasz wychowanek się przekonał.W turnieju nie zachwycił, pozostając w terminologii akwarystycznej zachłysnął się nieco wodą na sporej głębokości. Takie lekcje jednak na pewno kształcą, bo co cię nie zabije, to cię wzmocni.