III liga: Co nas jeszcze czeka ?

Trwa przerwa w rozgrywkach III ligi dolnośląsko-lubuskiej. Choć mamy dopiero pierwszą połowę lutego, do końca sezonu zostało jedynie kilka spotkań. Z racji tego, że wałbrzyszanie są daleko od miejsc dających szansę gry w barażach o awans do II ligi, rozgrywki 2012/13 dla Górnika skończą się już za miesiąc.

Górnikowi do rozegrania pozostało zaledwie pięć spotkań, w tym dwa we własnej hali.


Gdzie jesteśmy dziś ? 

W tabeli: 8 (na 10 ekip)
Bilans: 5 zwycięstw - 8 porażek
Kosze: 980:967
Najwyższe zwycięstwo: + 46 - 104:58 z Gimbasketem
Najwyższa porażka: - 25 - 65:90 z Maximusem Kąty Wrocławskie
Najlepszy strzelec: Sławomir Buczyniak - śr. 16.9 pkt
Najlepszy występ indywidualny: Sławomir Buczyniak - 40 pkt z WSTK II Wschowa (93:64)

Co nam jeszcze pozostało ?

Uwaga: daty spotkań są przybliżone i mogą ulec zmianie

zaległy mecz ze Śląskiem II we Wrocławiu, data do ustalenia 

W pierwszej rundzie: Górnik - Śląsk II 84:87 po dogr.

Z wrocławianami Górnik zagrał na otwarcie sezonu. Przez niemal cały mecz nasi gonili rywala by ostatecznie doprowadzić do dogrywki. Dobry mecz, jeszcze przed kontuzją pleców, rozegrał wtedy Maciej Łabiak (19 pkt). Minimalna porażka w tamtym meczu miała być jedynie potknięciem w pewnym marszu do drugiej ligi. Głos kibiców był oczywisty: dajcie im czas. Rzeczywistość napisała jednak nieco inny scenariusz. 

Wrocławski Śląsk jest w tym roku wyraźnie nienasycony. Pierwszy zespół zarzucił sieć na awans do ekstraklasy, który już ma w zasadzie w kieszeni po 21 kolejnych wygranych w I lidze. Świetnej dyspozycji zespołowi trenera Tomasza Jankowskiego pozazdrościł zespół rezerw - wciąż w III lidze niepokonany, z bilansem 12-0. Trzecioligowy Śląsk prowadzi Łukasz Grudniewski - bardzo zdolny trener młodego pokolenia, który przed rokiem, prowadząc 16-latków Śląska, zdobył brąz mistrzostw Polski juniorów. To właśnie urodzeni w 1996 roku brązowi medaliści mistrzostw Polski pojawiają się w składzie trzecioligowym (Marcel Kliniewski, Jakub Nizioł. Marcin Skorek, Marc-Oscar Sanny, czy zaczynający karierę w naszym Górniku Dawid Kołkowski). Kręgosłup zespołu stanowią jednak bardziej doświadczeni gracze, członkowie pierwszego zespołu WKS-u Paweł Bochenkiewicz, Tomasz Prostak, czy bracia Maksym i Norbert Kulon. Jakby tego było mało, w trakcie sezonu do wrocławskiej drużyny przeniósł się bardzo solidny podkoszowy z Siechnic, Wojciech Suprun.

Bez wątpienia będzie to najtrudniejszy mecz górników w sezonie. 

17.02, wyjazd, WKK II Wrocław

W pierwszej rundzie: Górnik - WKK II 58:78

U siebie nasi po fatalnej grze ulegli wysoko młodemu zespołowi z Wrocławia. WKK II to rezerwy drugoligowego zespołu, którego pomysłodawcą jest mający swoje miejsce na liście 100 najbogatszych Polaków, Przemysław Koelner. Biało-Niebieskich w pierwszym meczu pogrążył 19-letni rozgrywający Aleksander Leńczuk, autor 24 punktów, występujący już także w zespole drugoligowym. Dość powiedzieć, że w ekipie Górnika jedynym graczem z dwucyfrową zdobyczą punktową był kapitan, Adrian Stochmiałek. Po meczu kibicom puściły nerwy. Na oficjalnej stronie klubu zarzucali oni wałbrzyszanom brak zaangażowania w grze.

Mecz z WKK (bilans odwrotny do naszego, 8-5) to najbliższe starcie biało-niebieskich po długiej przerwie. Czy zobaczymy w akcji odmieniony zespół Górnika ? Czas pokaże. O spotkaniu z pierwszej rundy chcemy jak najszybciej zapomnieć. Oby spotkanie w Wałbrzychu poszło w niepamięć nie dlatego, że przegramy równie wysoko, ale dlatego, że po dobrej grze odniesiemy zwycięstwo.

24.02. dom. WSTK II Wschowa

W pierwszej rundzie: WSTK II- Górnik 64:93

Do Wschowy górnicy jechali z ciężarem sześciu kolejnych ligowych porażek. Przełamanie we Wschowej oglądało kilkunastu kibiców biało-niebieskich. Wreszcie dobry mecz zagrał Mateusz Myślak, a show skradł Sławomir Buczyniak, autor 40 punktów i 7 celnych rzutów za trzy. Zespół Chlebdy wygramolił się wreszcie z dusznego pomieszczenia mizerności, wreszcie znalazł się na otwartej przestrzeni pełnej polotu i świeżości. Po meczu we Wschowej nasi rzeczywiście poczuli wiatr w plecy, wygrywając cztery kolejne spotkania. Dobrą passę zakończył mecz, którego przebieg zniknął z pamięci, bo został przysłonięty getrami niejakiego Wojciecha Kabata.

Dołujące rezerwy drugoligowca, zespół WSTK II Wschowa (bilans 2-12) jest absolutnie w zasięgu wałbrzyszan. Ten mecz po prostu musimy wygrać.

3.03. dom. Gimbasket

W pierwszej rundzie: Gimbasket - Górnik 58:104

Mecz bez historii. Miażdżąca przewaga Górnika. Przed rozpoczęciem sezonu kibice spodziewali się takich wyników wałbrzyszan od pierwszej do ostatniej kolejki. Na parkiecie hali Akademii Medycznej we Wrocławiu, otoczonej buszem i akademikami, działo się niewiele. Ciekawiej było na trybunach: Górnika dopingowało kilkunastu kibiców, a doping prowadził 10-letni Daniel, członek grupy naborowej koszykarskiego Górnika.

Jak wyżej. Czekamy na wygraną. 

10.03. wyjazd. GKK Gorzów Wlkp.

W pierwszej rundzie: Do wygranej niespodziewanie Górnika prowadzi Kacper Wieczorek. Jego wejście z ławki kompletnie odmieniło biało-niebieskich. Wieczorek bezlitośnie punktował gorzowian, kończąc spotkanie z 20 punktami. Gorzowianom na pewno nie pomógł fakt posiadania w składzie jedynie siedmiu graczy.

Sezon kończymy dość dalekim wyjazdem do Gorzowa. Rywal na pewno bardziej wymagający niż Wschowa i Gimbasket. Robi się przykro na myśl, że koszykarze zakończą rozgrywki, gdy za oknem najprawdopodobniej będzie jeszcze leżał śnieg.

Wiadomość z Kraju Środka

Przerwa w rozgrywkach jest bolesna i - niczym ość w gardle - frustrująca. Przerwa w rozgrywkach to także smutny okres przymierania zarówno strony internetowej klubu, oficjalnego konta Górnika na facebooku oraz tego oto bloga. Stąd też ten post jest z górniczym światem powiązany jedynie pośrednio.

Powyższa pocztówka, nietypowa bo prostokątna i misternie zdobiona brokatem, pochodzi z Chin. Prosto z Chin. Przemierzyła niemal całą planetę by ostatecznie zakotwiczyć w moim akademiku. Wysłał ją mój sąsiad, studiujący w Polsce Wei Wei, któy w okresie świątecznym znalzł się w rodzinnym kraju. Wei to entuzjasta koszykówki, która w Chinach jest obecnie chyba sportem numer jeden. Wei miał już okazję oglądać biało-niebieskich w akcji - miało to miejsce w spotkaniu z Gimbasketem we Wrocławiu (Matti ostatnio podkreślił, że nowy chiński kibic Górnika ma lepszy współczynnik wyjazdowy od wielu członków klubu kibica). Moje długie rozmowy z Weiem na temat koszykówki miały chyba na niego wpływ, bo na pocztówce napisał tak:

Szczęsliwego Nowego Roku ! Drużyny koszykarskie, które kochasz wygrają zawody ! 

 Wei, Wei. 2013.01.01 

Chiny

Co warto podkreślić, treść wiadomości była po polsku. Wei uczy się polskiego od dwóch lat i efekty są już widoczne. Być może za długo zawracałem mu głowę wałbrzyską koszykówką, nie tylko tą trzecioligową, ale i młodzieżową (stąd napisał w pocztówce "drużyny"), co dało mu pewnie wyraźnie do myślenia. Bo obok meczu z Gimbasketem, Wei oglądał ze mną pojedynek naszych kadetów 97 ze Śląskiem w Kosynierce.

Aha. Jeszcze jedno. Jeżeli kiedykolwiek będziecie czekać na pocztówkę z Chin - musicie uzbroić się w cierpliwość. Wysłana 1.01 pocztówka dotarła do Polski na początku lutego. Ku radości Weia, stało się to przed chińskim Nowym Rokiem, bo już niebawem Rok Smoka zostanie zastąpiony przez Rok Węża.

Dookoła biało-niebieskiego świata

Życie (sezon ?) pisze swoje scenariusze. Jeszcze w październiku 2012 biało-niebieski świat był bezchmurny, słońce świeciło pełnym blaskiem, a łagodny podmuch wiatru pieścił policzki. Dziś, na początku lutego 2013 wiatr jest porywisty, a słońce jest głęboko schowane za gęstymi chmurami. Optymizm zastąpiły na spółkę nerwowość i frustracja.

Warto jednak pamiętać o tym, że pogoda w biało-niebieskim świecie jest zmienna.

Deszcz i burze pod koniec roku. Porażka ze Śląskiem II była lekkim deszczykiem. Szybko się jednak okazało, że z małej chmury... duży deszcz. Po sześciu kolejnych porażkach kibice zwalniali trenera Chlebdę, w którym widziano głównego winowajcę porażek. Zwalniamy trenera, wymieniamy graczy, dopracowujemy styl gry - w porze deszczowej każdy był prezesem ze swoim własnym, autorskim planem na odbudowę wałbrzyskiej koszykówki.

Tęcza przynosi słońce. Każda ulewa, nawet ta największa, musi kiedyś się skończyć. Dancing in the rain zamieniono na kąpiele, ale w słońcu. Górnik wygrał cztery kolejne mecze, tym samym, z bilansem 4-6, odzyskując twarz. Zażarta krytyka szkoleniowca ustała jak za dotknięciem czarodziejskie różdżki.

Ciemne chmury, grzmi. Promienie słoneczne ponownie skryły się nieśmało za ciemnymi chmurami. I to pomimo wygranej w Siechnicach. W biało-niebieskim świecie grzmi od pojedynku wcześniejszego - nieszczęsnego starcia z Maximusem Kąty Wrocławskie. Nikt nie pamięta już, że w tamtym meczu swoje pierwsze punkty w trzecioligowym Górniku (w debiucie !) zaliczył niespełna 15-letni Bartek Szmidt, reprezentujący niezwykle perspektywiczny zespół naszych kadetów. Wraz z wysoką porażką z Maximusem i przykrą aferą z Wojciechem K., podsumowaną karą finansową, w biało-niebieskim świecie zaczęło grzmieć. Pozostaje czekać na ulewę ?

Dziś kibicom przeszkadza wszystko. W biało-niebieskim świecie jest nie tylko pochmurno, ale i toksycznie: alkohol na trybunach (afera skarpetkowa Kuby Kołodzieja), tajemnicza kontuzja Bartłomieja Józefowicza, która zakończyła jego sezon w Górniku jeszcze przed tym gdy się zaczął, wciąż mizerna gra zespołu, ponowne wieszanie psów na trenerze Chlebdzie, krytyka zarządu za bronienie trenera. 

Gdy w ostatnim meczu ze Spartakusem zgasło światło poczułem, że ne było w tym przypadku. Kto wie, być może te 20 minut w ciemnościach było sygnałem do przemyśleń dla mieszkańców biało-niebieskiego świata: OPAMIĘTAJCIE SIĘ ! WSPIERAJCIE GÓRNIKÓW CHOĆBY NIE WIEM CO !

Górnik Wałbrzych powstał w 1946 roku. Na mapie koszykarskiej Polski zaczął być widoczny jednak dopiero w latach 70. Teraz historia jakby zatacza koło. Wróciliśmy do czasów niebytu. I czekamy. Czekamy na wyrwanie się z czasu niepogody. Choć jest nam niełatwo, choć nie potrafimy przywyknąć do zaściankowości III ligi, w tym oczekiwaniu warto uzbroić się w cierpliwość.

Dwaj zgryźliwi tetrycy

zdj. walbrzyszek.com

(5-8) Górnik Wałbrzych - (12-2) Spartakus Jelenia Góra 66:72

Powyższe zdjęcie doskonale ilustruje boiskowe wydarzenie, będące niejako symbolem górniczej nieporadności. Chwilę przed wykonaniem tego zdjęcia będący przy piłce Dawid Kondratowicz, po cichu i z dala od oczów przeciętnego kibica, zagrał najlepszą akcję obronną w meczu, gdy świetnie wybronił rzutową próbę Piotra Kozyry (37 pkt w całym meczu). Kondratowicz dobrze przesunął się na nogach, w odpowiednim momencie wyciągając wyprostowane ręce, stające się wymagającą przeszkodą dla rzucającego Kozyry. Chwilę później, niestety, ten sam Kondratowicz, po otrzymaniu idealnego podania od Buczyniaka i po perfekcyjnym położeniu obrońcy (uwiecznione na powyższym zdjęciu), koszmarnie spudłował spod samego kosza. Tym samym podpisał na siebie wyrok, który za moment wykonał trener Chlebda, zrzucając go w najciemniejsze czeluścia ławki rezerwowych.

Takich jakże przykrych momentów w całym spotkaniu nie brakowało. Dwa razy z czystych, dobrze wykreowanych pozycji trzypunktowych pudłował Borzemski, piłki w dobrym podaniu nie chwycił Fedoruk, z czystych pozycji półdystansowych pudłował Maryniak, a  w kontrze fatalnie  w aut podawał nowy-stary-nowy nabytek Górnika, Mariusz Karwik.

Wydarzeniem meczu był powrót do składu Karwika, już 36-letniego, bez przeszłości w pierwszej ekipie Górnika, dawnego młodzieżowca biało-niebieskich, kibicom znanego bardziej z popisów w lidze amatorskiej i wartości jaką wnosił do Górnika... ale tego z Nowego Miasta. Pod nieobecność chorego Stochmiałka, podkoszowy Karwik był na wagę złota. I choć pomimo jego widocznego gołym okiem braku ogrania i problemach wydolnościowych, powinien się biało-niebieskim przydać (jak można nie lubić jego stepowania pod koszem!?).

Pojawienie się Karwika zadziałało jak płachta na byka, którym był zmiennik Stochmiałka, ze Spartakusem w pierwszej piątce, Maciek Fedoruk. 

Może Maciek chciał wykorzystać szansę, a może po prostu zareagował na mało wyszukaną (choć dobitną) perswazję z trybun:

"Maciek ! Pokaż jaja !"

Nie chodziło rzecz jasna o koszykarską wersję ekshibicjonizmu, ale o zaciętość, determinację, gryzienie parkietu. I - a niechże mnie piorun trzaśnie - po raz pierwszy te boiskowe jaja u Maćka zobaczyliśmy. 

Bez owijania w bawełnę, Fedoruk zalicza bardzo słaby sezon, swoisty zjazd na sankach ze wzgórza, którym był mecz ze Śląskiem II. W chwili, gdy pochodzący z Żar podkoszowy dostał nieco więcej swobody w grze, gdy to pod niego ustawiano akcje pick&roll, okazało się, że potrafi być skuteczny (nie tylko po pick&rollach, trafił też raz z dystansu). Nie ustrzegł się rzecz jasna błędów, ale po raz pierwszy od dawna ujrzeliśmy w realu namiastkę takiego Fedoruka, jakiego sobie wyobrażaliśmy przed sezonem.

Jak na zespół celujący w awans, Spartakus nie zachwycił. Zwycięstwo leżało na parkiecie, ale biało-niebiescy postanowili po nie nie sięgać, zmuszając tym samym do przysiadu podstarzałych (choć sympatycznych) panów z Jeleniej Góry. Z dwóch zaprzyjaźnionych zgryźliwych tetryków, ten bardziej zgryźliwy, bardziej stetryczały, wykiwał tego młodszego, chowając wyjątkowo dostępne dla oczu zwycięstwo za pazuchą.

Tyle spostrzeżeń z parkietu. W następnym wpisie przenosiny na trybuny.

Koszykarski poker

KADECI: WKK Wrocław - Górnik Wałbrzych 61:52

Hit, hit i po hicie. Kolejne rozdanie koszykarskiego pokera w lidze kadetów już za nami. Tym razem biało-niebieskim szulerom nie udało się przechytrzyć wrocławskich mocarzy.

Łukasz Kołaczyński, najlepszy strzelec w meczu z WKK, fot. M. Dudka

Krzymiński, Durski, Szmidt. Nasi wystawili pierwszy garnitur (brakowało jedynie zawieszonego Sumińsńskiego), mocarze nie byli dłużni, zasiadając do stołu z kieszeniami wypchanymi po brzegi monetami potencjałem. Kapa, Ścibisz, rudy pod koszem. Francja elegancja. Większa zawartość potencjału pozwoliła tym razem pozostać WKK w grze dłużej, co w ostateczności wykończyło naszych. Nie było powtórki z ostatniego starcia. Tym razem to my odeszliśmy od stołu ze spuszczonymi głowami..

Od początku naszym nie szła karta, co było jednak spowodowane nadmierną aktywnością krupierów (czytaj sędziów, stolika sędziowskiego). Kolejne krupierskie upomienia w postaci odgwizdanych fauli deprymowały wałbrzyszan, a mizerna postawa stolika sędziowskiego wołała o pomstę do nieba. Gdy atmosfera wokół stołu, przy którym rozgrywano tego koszykarskiego pokera, gęstniała od krupierskiego dymu, biało-niebiescy postawili wszystko na jedną kartę.

Szmidt - 4 upomnienia, Krzymiński - to samo. Krupierzy na spółę z WKK przystawiają nam pistolet do głów i każą grać nie w koszykarskiego pokera, ale w rosyjską ruletkę. Który z wyżej wymienionych pierwszy odstrzeli się z gry? Za chwilę mieliśmy się przekonać. Tymczasem okazało się, że atmosfera wiecznego zagrożenia sprzyjała górnikom. Twardość, koncentracja i determinacja odwracają losy w trzecim rozdaniu. Ci z WKK już sami nie wiedzą, czy na początku ich podpuszczaliśmy blefem, czy po prostu teraz idzie nam karta jak ta lala.

Kibice z Wałbrzycha na meczu we Wrocławiu. Piątek im nie straszny. fot. M. Dudka

Ostatnie, czwarte rozdanie pokazało, że wałbrzyszanom jednak szła karta. Jak to w koszykarskim pokerze bywa, dobra karta się odwróciła i to wroclawianie okazali się być ekspertami blefu. Po zaciemnieniu rzeczywistego obrazu w trzecim rozdaniu, gdy biało-niebiescy byli bliżej końcowej wiktorii, gracze WKK wyciągnęli kilka asów, na które nie znaleźliśmy po prostu już odpowiedzi. Gospodarze oskubali naszych z nadziei na rozbicie puli.

Przegrywamy to starcie. Wracamy do domu, trenujemy swój blef. Kto wie, może sie jeszcze z wrcławskimi szulerami spotkamy by stoczyć kolejny wyrównany bój, tym razem o większą pulę, gdy za potencjał będą płacić kruszcem (złoto, srebro, brąz ?).  Jeżeli do tego dojdzie, to mamy nadzieję, że przynajmniej krupierzy  będą na poziomie Las Vegas, a nie podwarszawskich Ząbek. W koszykarskim pokerze wszystko jest możliwe. Wystarczy trenować sztuczki.

Hala, w której Górnik grał z WKK. Lokacja w samym środku zagłębia Uniwersytetu Przyrodniczego. Z przodu pływalnia oraz budynki uczelni, z tyłu akademik "Raj".

Ul. Chełmońskiego, przy której znajduje się hala.

Autokar górników.

Tajemnicza informacja AZS tuż przy wejściu na trybunę.

Bardzo przydatna informacja. Tylko dzięki niej i licznym strzałkom udało się znaleźć wejście na trybuny. Szok !

Tablica przed wejściem na halę.

Hit kadetów coraz bliżej

WIELKI REWANŻ KADETÓW:  WKK - Górnik, Piątek, 25.01. 2013

W sobotę w III lidze Górnicy u siebie zagrają ze Spartakusem. Dzień wcześniej jednak we Wrocławiu dojdzie do niezwykle elektryzującego starcia. W lidze kadetów po raz kolejny o fotel lidera biało-niebiescy powalczą z WKK. Nienasyceni wałbrzyszanie po raz drugi śmiało będą depczeć liderowi po piętach.

Starcia WKK-Górnik można już śmiało nazwać rywalizacją, słynnym amerykańskim rivalry games, które w USA przyciągają mnóstwo zainteresowanych. Górnicy długo nie mogli przełamać dominacji wrocławian. Najpierw w młodzikach, gdy przegrali jednym punktem po dogrywce u siebie, później w wielkim półfinale mistrzostw Polski, gdzie zwycięstwo dawała szansę gry o złoto, nasi przegrali...26:38. Wzburzenie faktem pewnej niemocy, niczym popcorn w mikrofalówce, mogło tylko rosnąć. I rosnąć.

I jeszcze trochę rosnąć.

Sezony mijały, a w wałbrzyskiej ekipie dochodziło do niebywałych transformacji. Trenera Krzykałę zastąpił Paweł Domoradzki, najwyższy niegdyś w zespole Marcin Szymanowski jest teraz najniższy, a wchodzący niegdyś z ławki malutki i niepozorny Damian Durski (na zdjęciu z prawej) niesamowicie urósł: fizycznie i koszykarsko, stając się jednym z liderów zespołu. Skreślany na początku kariery, często nie mieszczący się w składzie meczowym Marcin Jeziorowski zalicza bardzo dobry sezon, czego efektem są jego pierwsze podrygi w zespole juniorów. Jeziorowski wykorzystał szansę, gdy z kontuzją przez prawie trzy miesiące zmagał się Bartłomiej Szmidt.

Obok Durskiego ton grze nadaje rzecz jasna Maciej Krzymiński, kapitan zespołu i jego jądro, najlepiej obecnie wyszkolony koszykarz kadetów, który już siedział na górniczej ławce w meczu trzecioligowców z Siechnicami, na co zasłużył sobie bardzo dobrą grą w zespole juniorów (dwa lata od niego starsi rywale), który - między innymi dzięki jego postawie (18 pkt) - ograł faworyzowany Zastal. W nieco innym miejscu jest za to Łukasz Kołaczyński - pierwszy rozgrywający rocznika 1997, gdy ten sięgał po 4. miejsce w kraju dwa lata temu, obok  Krzymińskiego wtedy najjaśniejsza postać drużyny. O ile wspomnianemu wcześniej Durskiemu wybuch hormonu wzrostu pomógł. o tyle nagłe podrośnięcie Łukasza nieco wybiło go z rytmu. Durski wygryzł go z pierwszej piątki (zamienili się rolami: pierwszy rezerwowy stał się pierwszym rozgrywającym i na odwrót), ale to Kołaczyński wspomaga zespół juniorów i jeszcze na pewno nie powiedział ostatniego słowa.

Ale obecni kadeci to tak naprawdę silny ZESPÓŁ, w którym zmiennicy dawno przestali być statystami. Michał Kaczuga po długiej kontuzji nie tylko wrócił do rotacji,  to on działa jak niezbędna kroplówka pod odwodnioną wyjściową piątkę. Paweł Smoleń, choć wciąż trzyma w kieszeni sporą część swojego potencjału, potrafił wziąść na siebie ciężar gry w trudnym wyjazdowym meczu ze Śląskiem, gdy niczym automat trafił cztery kolejne rzuty zarówno z dystansu jak i z trudnych pozycji (w tym świetne wejście pod kosz i rzut  po obrocie o 180 stopni), zdobywając w całym spotkaniu 15 punktów. Dominik Dargacz za to, w momencie kontuzji Szmidta, wskoczył do pierwszego składu, gdzie dzielnie walczył z rywalami z WKK.

No właśnie. Cały zespół Górnika walczył z WKK bardzo dzielnie i - do przerwy - w meczu, który definiował pozycję wałbrzyszan na młodzieżowej mapie Polski, prowadził z wrocławskim mistrzem kraju w starciu w Wałbrzychu 45:35. Ostatecznie, po emocjonującej końcówce to biało-niebiescy ponownie schodzili z parkietu przegrani. 68:73 brzmiał wtedy jak niesprawiedliwy wyrok. Górnik był trochę jak główny bohater "Skazanych na Shawshank", niesłusznie wpędzony w niebyt. Niesłusznie, bo nasi grali bez bardzo ważnego elementu układanki - Bartłomieja Szmidta. Rywal, wystawiając dwóch reprezentantów Polski U-16 z doświadczeniem w III lidze, był bezlitosny. To właśnie jeden z nich, Michał Kapa (na zdjęciu z lewej) jest szwarccharakterem w tej obiecującej biało-niebieskiej opowieści. Niczym pozbawiony wrażliwości kat, Kapa wykończył nas dwa sezony temu, gdy to jego 38 pkt i celna trójka w ostatnich sekundach meczu w hali przy pl. Teatralnym dała WKK dogrywkę (i potem wygraną). Historia powtórzyła się w listopadzie, gdy niczym nie wyróżniający się Kapa, w decydującym momencie meczu, zaliczył świetne wejście pod kosz, spuszczając nasze marzenia o pierwszej wygranej z WKK w klozecie.

Niedawno jednak to górnicy sięgnęli po gimnazjalne mistrzostwo Dolnego Śląska. W finale wałbrzyszanie ograli naturalnie WKK. Sukces duży, choć wciąż niepełny, bo wrocławianie zagrali bez Kapy. Jest więc co udowadniać w piątkowym starciu. Biało-Niebiescy ani myślą zaprzestawać swoich pionierskich podbojów.

Pierwsza wygrana z WKK - wykonano

Pierwsza wygrana z WKK z Kapą w składzie - - do realizacji

Pierwsza wygrana z WKK w lidze - do realizacji

Nie zapominajmy o Hubercie

(5-7) Górnik Wałbrzych - (5-7) KKS Siechnice 71:70

Dźwięk rozbrzmiewającej końcowej syreny był bodajże najlepszą "muzyczną" wstawką jaką biało-niebiescy słyszeli od miesięcy. Nasza ławka rezerwowych, wyposażona w radosne okrzyki, wbiegła jak poparzona na parkiet celem utonięcia w objęciach kolegów. Wygrane jednym punktem smakują najlepiej.

Warto było wybrać się do Siechnic. I to nawet pomimo zawiłości lokalnych dróg i poplątanej wizji zabudowy terenu (halę w Siechnicach równie dobrze można by postawić w środku ciemnego lasu). Nasi grają już wyłącznie o czapkę gruszek, dlatego - chyba po raz pierwszy w tym sezonie - myśli kibiców (albo tylko moje...) były bliżej samego piękna koszykówki, odstawiając na boczny tor zachłanną żądzę promocji do II ligi. Usiadłem sobie spokojnie z bratem na malutkiej trybunce przy środkowej części parkietu (fantastyczna sprawa, szkoda, że u nas nie ma miejsc tak blisko parkietu). Zdążyłem już otworzyć soczek, gdy kilkunastoosobowa dopingująca grupa biało-niebieskich kibiców rozpoczęła głośne okrzyki mające na celu studzenie moich piknikowych ciągotek. Ah... ta presja grupy.

Soczek ubywał wprost proporcjonalnie do ubywania jakości płynącej z gry naszego Górnika. Po bardzo dobrej pierwszej kwarcie (deja vu meczu z Kątami) chłopaki stanęli niczym ość w gardle. Zaciął się dotychczasowy lider Buczyniak, a kapitan Stochmiałek przestał być w jakikolwiek sposób widoczny w protokole.

Ok, trudno wyobrazić sobie to zwycięstwo bez wspomnianej dwójki (zwłaszcza bez postawy Buczyniaka), ale to ktoś zupełnie inny grał w górniczym zespole pierwsze skrzypce (czasami skrzypce nie stroiły ale jednak). Chodzi o Huberta Murzacza, który trafił dwie ważne trójki, nie pudłował w ważnych momentach rzutów wolnych  i ogólnie ograniczał do minimum boiskowe potknięcia.

Mały stat Huberta z ostatnich pięciu meczów:

seniorzy, vs. Siechnice (19.01) - 18 pkt

seniorzy, vs. Maximus (12.01) - 16 pkt + celny rzut z całego boiska (oraz asystowanie trenerowi na meczu   minikosza dziewcząt kilka godzin wcześniej)

juniorzy starsi, vs. Gimbasket (21.12) - 30 pkt

seniorzy, vs. Zastal (16.12) - 24 pkt

juniorzy starsi, vs. Nysa (11.12) - 25 pkt

Całkiem, całkiem. I pomińmy niewidoczne dla zwykłego kibica statystyki rzutowe (zwłaszcza w meczu z Kątami -  dajmy na to, że rzut z całego boiska jest idealną rekompensatą niskiego procentu skuteczności... no i rola mentora przy ławce na minikoszu też na plus :) ).

Co do meczu... pewnie chcecie opisu dramatycznej końcówki ? Można to zrobić szybko i w półsłówkach:

piłka dla Siechnic

23 sekundy do końca

blok

ofiarność

przepychanki w parterze

piłka na aucie

końcowa syrena

Dwa punkty jadą do Wałbrzycha.